روز کارگر، روز معلم، روز دانشجو، روز زن

روز همه قشرهای ستم کشیده ، روز همه افراد ظلم دیده، روز همه افراد فریاد برآورده از سیاهی های تحمیل شده.

صبح هنگامیکه داشتم به شرکت می آمدم پسر بچه ای را دیدم که دسته گل بزرگی از رز سفید بقل کرده بود و به سمت مدرسه می رفت ، یاد دوران مدرسه خودم افتادم .سالهای شصت و خورده ای...

آن روزها با اینکه جنگ بود اما روز معلم هایش برایم همیشه خوب بود .آنروزها ما همه برای معلمانمان هدیه ای می گرفتیم و معلم ها همیشه به می گفتند "  برای ما در س خواندن شما و موفقیت تک تک تان بهترین هدیه است." ما بچه بودیم و این حرفها را نمی فهمیدیم . اما حالا می فهمم.معلم ها همیشه وقتیک دانش آموز دیروز خود و فرد موفق امروزرا می بینند بسیار خوشحال می شوند  و با فخر و غرور در صحبت هایشان از این فرزندان موفق یاد می کنند، بی آنکه حتی نصیبی از موفقیت امروز آنان ببرند.

آنروزها اگر نمی فهمیدیم امروز می فهمم که آنها چیزی مادی از ما نمی خواستند در روز معلم با خود به خانه ببرند، بلکه آنها بسیار دوست می داشتند که ما در ازای زحماتشان انسانهای شایسته ی فردای خود باشیم. انسانهای آگاه و توانا ، انسانهایی که می توانند بر سرنوشت خود حاکم باشند، آزاده باشند و سربلند زندگی کنند.

دیروز اگر زیر بمباران در جنگ معلم به من می آموخت ، امروز معلم در صلح برای احقاق حقوق خود می جنگد.

می دانم حس دستگیری جلوی چشم دیگران چیست ! حس اینکه همه دانش آموزان که تا این لحظه به تو اعتماد داشته اند و حالا با دستبندی که به دست تو خورده ،  نگاههای مبهوت و کنجکاو آنها را روی خود می بینی که از این وضع می ترسند.حس اینکه تو گناهکار نیستی اما الان همه اطرافیانت  که تو را می شناسند تو را دستبند به دست می بینند و بدتر اینکه اجازه حرف زدنی به تو داده نمی شود.

امروز معلمین خواستار احقاق صنفی خود دستگیر میشوند آنهم توسط نهادهای امنیتی نه قانونی!دانش آموزان هم می بینند و می ترسند ، اما فردا که همه آگاه شوند دیگر نخواهند ترسید.

دیروز هم روز کاگر بود ، روز انسانهای طبقه  زحمتکش ( پایین!) جامعه، طبقه ای که در کل تاریخ ستمکش حکومتهای جبار بوده است. امروز طبقه کارگری برای احقاق حقوق خود می جنگد . همین دیروز 11/2/86 روز جهانی کارگر منصور اسانلو ریس سندیکای کارگری شرکت واحد را دوباره  مامورین امنیتی (لباس شخصی )دستگیر کردند .

دیماه زمستان سال 84 بود که در یکی از سایتهای خبری فیلتر شده خواندم که با یورش سربازان گمنام امام زمان در نیمه شب کلیه افراد سندیکای شرکت واحد را به همراه زن و فرزاندانشان دستگیر شده اند و سپس به بند 209 اوین روانه شده اند.از آن به بعد بود که مبارزات آنها را هم دنبال کردم .فیلم سخنرانی اسانلو را دیدم و سخنانش را شنیدم ، سخنانش امنیتی نبود صنفی بود!آنجور نبود که نیروهای امنیتی بر سرش بریزنند و افراد خانه کارگر (که یک نهاد حکومتی- تشریفاتی است) بر سرش بریزند و زبانش راببرند!!!

اسانلو را خیلی در اوین به عنوان بازداشت موقت نگه داشتند وقتی بعد از این قضیه در شهریور 85 آزاد شد همه خوشحال شدیم ، اما دوباره در دیماه 85 بود که با شلیک گلوله وتیر هوایی در خیابان او را دستگیر کردند و تا شب عید مهمان بازجویان بند 209 زیر فشار مهرورزی بود.

باز هم دیروز او را گر فته اند معلوم نیست این موش و گربه بازی تا به کی ادامه دارد ؟ تا کی حکومت می خواهد بر سر هر خواسته ای با انگ امنیتی بودن حجاب بکشد؟

هنگامیکه در 22 خرداد 85در میدان هفت تیر به علت شرکت در تجمع برای  مطالبات برابری جویانه زنان دستگیر شدم قبل از فرستادنمان به اوین در اداره منکرات وزرا یکی از زنان چهره آرامش بخشی برایم داشت و اصلا استرسی نداشت و می خندید بر خوردم.از روحیه اش خوشم آمد کنارش نشستم .گفت که من بار اولم نیست اینجا هستم .علتش را جویا شدم گفت همسر حیات غیبی از افراد فعال سندیکای شرکت واحد است و در جریان شبیه خون شبانه سربازان گمنام امام زمان به منزلشان 4 شب را در انفرادی اوین گذرانده . من هم چون از این جریانات مطلع بودم بحثمان گل گرفت و هر دو خوشحال از بودن با هم بودیم. در زندان اوین هم چند روزی از شش روز حبسم  را در کنارش بودم و او فعالیتهایش را برایم شرح داد .دیدم که چه مصیبتی را حکومت بر سرشان تحمیل کرده و چه سیخی در گلویشان!

هنوز هم این دوست عزیز را در تجمعات زنان می بینم به همراه شوهرش که همواره برای احقاق حقوق کارگران همچنان ایستاده اند.

برای هر چهار قشری که پیوسته به آنها جفا میشود معلم،کارگر، دانشجو و زنان آرزوی محقق شدن حقوقشان را دارم و من هم در این راه کنارشان ایستاده ام.