جدول برنامه های نوروزی تلویزیون امسال بی نهایت به روزاند. اکثر فیلمهای مطرح در اسکار امسال ( 2008 )  جزو برنامه های کانالهای متفاوت تلویزیونی هستند. و در اولین روزهای سال نو از هر کانالی به سوی مردم سرازیر شده اند و مانند سال پیش رویکرد بازگشت به شرق و فیلمهای مزخرف هندی و چینی–ژاپنی امسال کمتر شده. فیلمهایی که جز در امریکا تا به حال در هیچ کشوری به طور رسمی اکران نشده اند.

همه میدانند که رسیدن فیلمی به پخش از تلویزیون یعنی حداقل یک ماه کار شبانه روزی برای دوبله ی آن فیلم.و به زیان ساده میشود گفت که این فیلم ها چون کاندیدای اسکار بودند و مورد منکراتی هم ندارند خیلی زودتر از اینکه جایزه بگیرند برای پخش از تلویزیون آماده شده اند. مسئولان در بوق و کرنا می کنند که تمامی اینها با خرید حق پخش آنها از تلویزیون صورت می گیرد ، و تلویزیون پایبندی خود را به حقوق کپی رایت به رخ مردم میکشد. اما شما باور می کنید که فیلمی اسکاری که هنوز از پرده های دنیا برای اکران بالا نرفته، برای پخش تلویزیونی فروخته شود؟ آنهم به کشوری مثل ایران ؟ ایران کدامین جایگاه ارزشمندی برای فیلم گذاشته که کارگردانها سر و دست بشکنند که فیلمشان در ایران تلویزیونی پخش شود آنهم قبل از اینکه در سینماهای دنیا به نمایش در بیاید؟چه کسی باور می کند که آمریکایی که برای فروش کالاهای خود چه با واسطه و چه بی واسطه مجازاتهایی وضع کرده ،بگذارد فیلمی به حکومت ایران فروخته شود ؟

وقاحت و بی شرمی از حد گذشته ی تلویزیون امسال بر نوع دیگری از تحمیق توده ها با تکیه بر مسائل انسانیست که سالهاست در صدا و سیمای ایران وجود نداشته و ندارد. طوریکه همه فکر کنند حق صاحب اثر هم در تلویزیون پذیرفته شده .( بماند که هنوز هم صدای شکوای همسر مرحوم فرهاد مهراد بلند است که حق ندارند صدای فرهاد را غیرقانونی پخش کنند.) و این مسئله ی تاکید بر روی خرید حق پخش اثر، بر میگرددبه سیاست منحرف کردن افکار مردم از پخش غیرقانونی فیلمها در سطح صدا وسیما و به نوعی دخیل نداستن بدنه حکومتی در قاچاق فیلمها قبل و بعد از اکران . چرا که هنوز فراموش نکرده ایم که چه بر سر سنتوری مهرجویی و امثالهم  رواداشته اند!

پی نوشت :

این مطلب در رادیو زمانه هم بازمنتشر شده.